مناجات تاريخي سفر طائف
عنــوان (با زبان محلي هورامي): ئازیز لوا پهی شاروو «طائف»ي
(مانگوو مهولودی جه شمی ئازیزی موبارهکه بو.)
پیامبراسلام به نیت دعوت مردم طائف به دین مبین اسلام و نجات آنها از جهالت و بدبختی به نزد آنها رفت. امّا آنها با رفتاری ناشایست با این اسوه هدایت و نجات برخورد کردند. او را از شهر با حرکات احمقانه بیرون کردند. رسول خدا در بیرون شهردر سایه درختان یک باغ خواست استراحتی کرده و مقداری از ناراحتیهای خود را در این سفر با پروردگار خود در میان بگذارد. در این خلوت، او با خالق خود این دعای تاریخی را ایراد فرمودند:
اللّهُم اِلیکَ اَشکُو ضعفَ قُوّتی وَ قِلَه حیلَتی وَ هَوانی عَلَی الناسِ یَا ارَحَمَ الراحمین!
اَنتَ رَبَ المستَضعَفینَ وَ اَنتَ رَبِی إلی مَن تَکِلُنی؟ إلی بَعیدٌ یَتَجَهَمُنی اَم إلی عَدوّ مَلّکتَهُ اَمری؟ إن لَم یکن بِکَ عَلَیّ غَضبٌ فَلا اُبالی وَ لکنّ عَافیتکَ هِیَ اَوسَعُ لِی.
أعُوذُ بِنُور وَجهِکَ الذی اَِشرَقتَ لَهُ الظُماتُ وَ صَلُحَ عَلیهِ أمرُ الدَنیا وَ الاخِرَه مِن أَن یَنزِلَ بِی غَضَبُکَ أو یَحِلَّ عَلیَّ سَخَطُکَ لَکَ العُتبی حَتّی تَرضی و لا حَولَ وَ لا قُوَهَ إلا بِک.
خؤدایا؛ به تؤ شکایهت بهروو جه کهم هیزی و توانیم؛ جه بهسیای راو نهجاتی وه راوه رمؤو سووک بییم جه لاو خهلکیوه، ئهی میهرهبانتهرینوو میهرهبانا. تو خؤداو فهقیراو ههژاراو و خؤداو منیچنی؛ من مدهی دهسوو کیوه؟ دهسوو بیگانهوه که توورهن چهنیم؟ یا دهسوو دؤژمهنهوه که ههمساروو ههرمانیت دان دهسوو ئادی؟ ئهگهر جه من تووره نهبی تهرسهوهم نیهنه. وهلی رهحهتی و ئارامشئوه تؤ بدیش به من وهشتهرا؛ پهنا بهروو به نوورو زهریفو جهمالیت، که ههرتاریکیوه جه وهراوهروو ئادیوه مردامانش نیا و گردوو ههرمانوو دونیا و ئاخیرهتی ریکو راسکهرو. ئهچینهیه تووره بی وهنهم یا نارهزایهتی تو گنو وهرمو، ههر جور مهیلتا وهنهم گیره. تا چهنهم ویهریی و یا رازی و وهشحال بی. هیچ کهس، هیچ قؤدرهتوو و توانهوهش نیا ئهرتو نهدیش پهنه جهلاو ویتو.
بهمن 1392توسط آقاي محمـد فهتحـی معلم فرهيخته و فرزانه ديار هورامان

روخوانیو روانخوانی